Onder de brede rand van haar hoed sluit de saxofoniste haar ogen en gaat volledig op in het spel. Haar stijlvolle verschijning krijgt daardoor iets intiems, alsof de muziek even alle afstand wegneemt.

Ze lijkt genoeg te hebben aan de klank die ze zelf voortbrengt. Daarin schuilt de vrijheid om gevoelens een eigen vorm te geven, zonder woorden of de goedkeuring van een ander.

Gouden accenten en warm oranje laten die overgave zacht oplichten. Het werk bewaart zo een persoonlijk moment dat de ruimte vult en tegelijk van haar alleen blijft.