Op een terras met uitzicht over nachtelijk New York laat een saxofonist zijn muziek klinken, terwijl een groot raderwerk de tijd verbeeldt. De sierlijke omgeving straalt rust uit, ondanks de onophoudelijke beweging die de klok oproept.

Misschien schuilt zijn vrijheid juist in het niet hoeven bijhouden van iedere minuut. Wat achter hem ligt, mag meeklinken zonder de ruimte voor nieuwe ervaringen te verkleinen.

De warme stadslichten geven de scène iets hoopvols te midden van de weemoed. Zo lijkt de nacht even meer te tellen dan de uren die voorbijgaan.