Koele blauwen en vergrijsde zeetinten ontmoeten het heldere rood van een jurk die door de wind wordt meegenomen. De vrouw kijkt vanaf het brede strand naar de verte en lijkt even los te komen van alles om haar heen.

Ruwe penseelstreken en vervagende contouren geven het tafereel beweging, terwijl haar rustige houding juist naar binnen keert. Het contrast tussen kleur en ruimte maakt van dit ogenblik een beeld van vrijheid en bezinning.

De openheid van de oceaan laat gedachten komen en gaan zonder ze vast te leggen. Zo brengt het werk een dromerige, maritieme rust in een interieur.